|
 |
Iedere voetbalkenner kan met gemak een fantasie-elftal samenstellen van
meedogenloze schoffelaars, onhandelbare voetbaltalenten of hard
werkende stofzuigers. Mijn favoriet is het “gewone-jongens-elftal”. Op “gewone
jongens” kun je bouwen. Ze zijn wars van sterallures. Zij lezen na de training
een boek (niet alleen “De ontvoering van Heineken”), gaan een avondje uit met
vrienden van buiten het voetbal en trouwen geen doorsnee spelersvrouw. Ze zijn
geliefd bij de trainer, populair bij de supporters en vriend van zowel de
materiaalman als de sterspeler. |
|
Als mijn “all-time-elftal” van “gewone jongens” echt zou worden samengesteld dan
was Stan Valckx zonder enige twijfel mijn aanvoerder. Stanislaus Henricus
Christina Valckx werd op 20 oktober 1963 geboren in Arcen, Limburg. De
verdediger speelde in totaal 435 wedstrijden in het betaalde voetbal. Valckx
scoorde daarin dertig keer. Stan Valckx kwam zonder te scoren tot twintig
interlands in het shirt van Oranje. Hij debuteerde in het betaalde voetbal bij
VVV in 1983 en was, met een onderbreking van 2½ jaar waarin hij voor Sporting
Lissabon speelde, van 1988 tot 1999 PSV’er. Hij werd vijf keer kampioen met de
Eindhovenaren. “Het is dat het niet meer gaat, anders was hij tot zijn 90e
doorgegaan”, zei PSV-voorzitter Van Raaij bij zijn afscheid.
Valckx is een rots in de branding. Jaap Stam vuurde op de training ooit van vijf
meter een kanonskogel af op het hoofd van Valckx. Hij schudde even met de manen
en liep onverstoorbaar door. Bobby Robson noemde hem de opmerkelijkste speler
die hij in zijn carrière is tegengekomen. “Een fantastische vent, met een
ongelooflijke mentaliteit”, aldus de charismatische Engelsman die zich een
anekdote herinnert: “Het was in een wedstrijd van Sporting Lissabon tegen
Benfica. De aartsrivaal uit dezelfde stad. Honderd-duizend toeschouwers in het
stadion. Na tien minuten zie ik vanaf de bank dat Stan een holte in zijn kaak
had. Alsof hij hem gebroken had. Nou, dat bleek in de rust ook zo te zijn. Ik
verbood hem om verder te voetballen. Stan wilde niet luisteren. Hoewel hij
stierf van de pijn. “We staan 1-0 voor, ik pieker er niet over om eruit te
gaan.’” Ik riep: “Stan, je trekt nu je voetbalkleren uit en je gaat onmiddellijk
naar het ziekenhuis.” Wat denk je? De tweede helft loopt hij zo het veld in en
speelt de wedstrijd uit. We wonnen met 2-0. Praten kon Stan na afloop niet meer,
maar zijn ogen straalden. Wat een karakter! Hij heeft zich ook nooit aan die
kaak laten opereren, het is gewoon vanzelf genezen. Ongelooflijk!”
Stan Valckx, mijn aanvoerder, Limburger in Lissabon, gewoon een bijzondere
jongen…….
|