Zondag 11 juni, tijd voor een sigaartje, want het was me het dagje wel weer.

Op de dag van de wedstrijd is Caravana Laranja vroeg uit de veren. Om 8.30 uur komen Caravana en de andere Oranjecampinggasten samen bij de poort van Heidecamp Schlaitz. Er zijn supporters met kaartjes maar er zijn vooral ook veel supporters zonder entreebewijs voor het Zentralstadion. Dé aanhangers van Oranje zijn zich bewust van het geluk dat zij hebben om bij de eerste groep te horen.

Aan het eind van de ochtend lijkt het of er een oranjekraan is open gedraaid in Leipzig. De straten, de pleinen, de parken en zelfs de trams stromen vol Oranje. Het plein van de supportersvereniging, in geklemd tussen monumentale Oost-Duitse panden, is de verzamelplaats voor de stadiongangers. Caravana Laranja geniet van het Duitse bier, de braadworst en het haast on-Duitse weer. Het kwik stijgt tot dertig graden.

De mars naar het stadion is relatief kort, maar, net als in Portugal, onvergetelijk en vol kippenvelmomenten.  Rond het, in het landschap verzonken, Zentralstadion blijkt de vriendelijkheid van de Duitsers als gastheer. De controles zijn minimaal en ruim een uur voor aanvang van de openingsmatch van Nederland nemen wij plaats op de tribune.

Nederland imponeert niet, maar onder aanvoering van de continu dreigende Arjen Robben speelt Oranje degelijk. De luizige Serven zijn taai, maar niet gevaarlijk genoeg. Het Nederlands Elftal houdt stand en pakt cruciale punten. Na de wedstrijd slaat de vermoeidheid toe in het kamp van Caravana Laranja. Na een welverdiende schnitzel wordt de avond in alle rust door gebracht. Deel één van de missie is voltooid.