Maandag 5 juni, tijd voor een sigaartje, want het was me het dagje wel weer.

Als wij vandaag zouden kunnen vertrekken dan deden we het. Maar helaas er moet nog drie dagen gewerkt worden voordat wij af mogen reizen naar Duitsland. Wij hebben allemaal nu de gezonde WK-kriebels en dat wordt nog eens versterkt door de schitterende Europese titel van Jong Oranje.

Zonder iedereen te spreken weet ik dat we allemaal op onze eigen manier bezig zijn met de WK-voorbereiding. “Wat nemen we mee, wie geeft de planten water en maak ik het huis nog wel of niet grondig schoon?”, zijn vragen die ons allemaal bezig houden. We komen vandaag niet bij elkaar want  de caravan is nog bij één van de sponsors. Samen met de oranje dubbeldekker is die in het Pinksterweekend te bewonderen bij kampeer- en caravanbedrijf Linberg.

Terwijl Mikel en Arno aan het eind van de middag met Boelo Tigchelaar (Ford) praten over een busje voor de caravan (morgen uitsluitsel), druppelen de eerste berichten binnen van mensen die ons een goede reis wensen. Ook ontvangen wij per mail foto’s van de evenementen waarbij Caravana Laranja de voorbije weken betrokken was zoals de Bovag Oranje Stoet en het G-voetbalweekend.

De foto’s en de herinneringen zijn mooi maar het doet me ook beseffen dat “The road to...” er wel zo’n beetje op zit. Van mij mag het toernooi beginnen. Caravana Laranja is er klaar voor...nog drie nachtjes slapen.