Dinsdag 15 juni, tijd voor een sigaartje, want het was me het dagje wel weer.

De dag van de wedstrijd van het jaar: Duitsland-Nederland in Estadio do Dragao te Porto. Een dag om nooit meer te vergeten. Spelers pakken het vliegtuig, supporters de bus, maar dé aanhangers nemen de trein naar de tweede stad van Portugal. Vandaag is Porto oranje en dus van ons. Er zijn  Tsjechen, Kroaten, Denen, Zweden, Zwitsers en Duitsers maar er zijn vooral Hollanders. Wij bezetten de parken, de pleinen en de terrassen en dat is een machtig gezicht. Caravana Laranja gaat op in de menigte, bekijkt alles van een afstandje, maar zuigt wel alles op.

Jacques, van de supportersclub Oranje, loodst ons van het station naar het plein waar de oranje-gekte zich concentreert en wat de uitvalsbasis is voor vandaag. De selectie van Caravana Laranja slentert en klimt door de straten van het mooie Porto, hangt en kaart in een park, ontbijt en luncht in een lokale pastelaria en telt af naar de wedstrijd. De spanning bouwt zich op. Even na vieren komt alles wat oranje is samen op het plein. Massaal wordt er "You'll never walk alone" gezongen. Kippenvel all over the place. Om 16.30 uur gaat Kleintje Pils voorop in de oranjestoet die zich in beweging zet naar het Estadio do Dragao. De stoet is oranje, kilometers lang, zingt uit volle borst en legt al het verkeer in Porto helemaal plat. De Portoenses hangen uit de ramen en verbazen zich over het Hollandse enthousiasme.

Ruim op tijd arriveert de stoet bij het stadion van de draak. Een stadion waar de Hollanders de Duitsers overstemmen. De wedstrijd is zenuwslopend en bestaat voor Caravana Laranja uit aanmoedigen, mopperen en uiteindelijk vooral opgelucht adem ophalen. Het toernooi is nu echt begonnen en Nederland heeft met haar supporters nog een lange weg te gaan.