Zaterdag 12 juni, tijd voor een sigaartje, want het was me het dagje wel weer.

De selectie van Caravana Laranja heeft een goede maar enigszins vochtige nacht in Cap Martin. Op de volledig voor dé aanhanger van Oranje gereserveerde camping kunnen Marcel, Mark, Mikel en Arno zich in alle rust voorbereiden op het tweede deel van de reis. Bij het vertrek laten de heren weten dat zij er alles aan doen om die dag Portugal te halen. In het begin wijst niets er op dat deze doelstelling ook gehaald gaat worden. In de eerste honderd kilometer strekt Caravana Laranja al twee keer de benen. In St. Jean de Luz wordt er zelfs uitgebreid ontbeten.

Voor de Subaru is het een zware dag. De lange bergpassages aan het begin en de brandende hitte later op de dag vragen het uiterste van de caravantrekker van het jaar 2000. Caravana Laranja wordt dan ook veel ingehaald en dat betekent dat de claxon overuren maakt. Jolige Zwitsers, fanatieke Engelsen, vriendelijke Zweden en provocerende Duitsers trekken voorbij aan dé aanhangers. Vlak voor Portugal wordt Caravana Laranja ingehaald door goede collega’s. Luit toeterend trekken de “busboys” in hun oranje touringcar voorbij. Zonder problemen wordt Caravana Laranja tot Portugal, voor deze weken omgetoverd in “the stadium of Europe”, toegelaten. Mark hoeft zijn paspoort niet eens te laten zien.

Terwijl Caravana Laranja nog steeds onderweg is, begint het EK. Het gastland verliest van Griekenland. Bij de tweede wedstrijd (Spanje-Rusland) heeft Caravana zich inmiddels geinstalleerd in een van de betere restaurants van het pittoresque Guarda. Daar maken de heren kennis met de Portugese keuken en leren de plaatselijke (sterke) koffie drinken.

Voor de tweede nacht zoeken dé aanhangers een plaatsje op de gemeentelijke camping van Guarda, gelegen achter het plaatselijke voetbalstadion. En dat zoeken van een plaatsje valt nog niet mee. Niet dat de camping druk bezocht is, maar het campingterrein is wel erg heuvelachtig. Dat betekent toeren maken, steken, loskoppelen, aankoppelen, draaien en keren. Maar Caravana Laranja leert snel. Een klein uurtje later, als de Knaus weer prachtig staat opgesteld, is alles snel vergeten. Zeker als Mikel de berg nog even op en af is gefietst voor een aantal koude biertjes. Al is het alleen maar omdat sommige tradities heilig zijn.